واژه رنگ زندگی است

	واژه رنگ زندگی است
	آنچه به قلم می آید می نویسم ...		:: HOMEPAGE	:: E-MAIL	:: BLOGSKIN


	زمان ما چه شده!
	یکشنبه سی ام اردیبهشت 1386-3:41 -پریسا
	بايد كه سخني آزار دهنده شده باشد تا عصبانيت تو بحث پدر شده باشد مي ترسم از آن روزي كه گلهاي سرخ باغ قربان لگدهاي شوم عقربه هاي زمان شده باشد مطرب چه كنم آيينه را كه زنگار نگيرد يا شايد هم بايد بگيرد تا چيزي بهتر شده باشد دلتنگ كدامين شب شوم اند اين رهگذران شايد كه به مهر گل سرخ اهانت شده باشد آن شب كه پريسا بيشتر از قبل ببيند يك زخم همه نام ونشانت شده باشد حیرانم از آن ماهی سیراب که هر روز لب تشنه یک لقمه نانت شده باشد سرگردان آن مرد گدايم كه هر آن منتظر مانده كه نان امشب چه شده باشد در اين هلهله ي دير مكافات نمانيم كه منگ شويم و ديوانه كه چه شده باشد به خانه روم كه از مهر پدر و ناز مادر پر است محبت همين جاست زمانم متوقف شده باشد
	لینک ثابت \| ببين
	دوشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1386-3:18 -پریسا
	ناله می کنداین بار کسی آیا تو هم می آیی !ببین شب مسموم می شود آیا تو هم می خوابی!ببین هوا پرید و لبالب خاک شده می دانی چه شد ماه کال و پرواز ممنوع وستاره نحس شد ،می شنوی!ببین کدام سلام را دیده ای با جواب پستی وخست را جادو می کنندنمی دانی!ببین هاج و واج منگ نمی شوی چرا آنها دارند جادو می کنند نمی دانی !ببین از جادو سنگ نمی شوی در این سوزش پاهای نوردر رفتن بی حرکت می ماند!ببین مجذوب یک نقاب رفته ای از دست دنیا را با این همه ویرانی باز هم نمی شنوی !ببین رنگ شبق سیاه تر از سیاه شده شب است اشکهایت را پاک کن پريسا شب را می بینی!ببین اینبار جوابم را نده فقط ببین! آن دورترها صدا می آید ناله می کند این بار کسی آیا تو هم می آیی !ببین.
	لینک ثابت \| كلمه
	شنبه پانزدهم اردیبهشت 1386-3:43 -پریسا
	چشمهايم را بستم به دنبالش گشتم چقدردور بود اما به نيمكتها نزديك تر شايد بايد حس مي كردم زيبا بود قدرت داشت وقتي كودك بودم همراهم بود چقدر دوستش داشتم ميان قصه هاي مادر بزرگ بين درسها حتي داخل روزنامه چقدر زنده بود دوست داشتم مثل او زنده باشم واقعا زنده وقتي مي آمد آرام بودم و مهربان دلم مي خواست با او يكي باشم پس خط فاصله را كنار زدم اما ويرگول و نقطه و تعجب و سوال وباز هم بود... با اين حال خوب بود من مي خواستم او باشم پس سعي كردم باشم وقتي قلم را گرفتم من هم او شدم يك "كلمه" من كلمه شدم و كلمه پريسا شد آرام شدم لبخند زدم و مهربانه خواستم كلمه خوبي باشم
	لینک ثابت \| زندگي!
	جمعه هفتم اردیبهشت 1386-12:4 -پریسا
	زندگي را دوست دارم با تمام بديهاش مردم را دوست دارم با تموم نامردميهاش من مي خوام اشكم بفهمه وقتي از چشمم ميريزه تنهايي گرچه كشندست ولي برام اشكم عزيزه تو دنيايي كه گرگ و ميش تو ذاتشه يكي ميگيره و اون يكي حقش ضايع ميشه با كسي دعوا ندارم ميش قصه هم نميشم با كسي كاري ندارم گرگ قصه هم نميشم گر چه از خاك زير پاهام اما غرورم آسمونه حرف حرف دلمه كه هميشه تو چاه ميمونه كاش ميشد چاره باشم يا كه دارو براي يك درد يا فقط يك قطره باشم واسه ناله لحظه درد كاش ميشد واسه خودمون آدم باشيم نه آدمك واسه آدم بودنمون يك رنگ باشيم نه رنگينك نمي خوام يك زنده باشم من مي خوام زندگي باشم نمي خوام هيچكسي باشم فقط خدا بزار پريسا باشم
	لینک ثابت \|

تمام حقوق این قالب متعلق به Blogskin میباشد.