تو هم مانند من ديوانه بودي
نمك بر زخم من  پاشيده بودي

دلت با تاريكي ها غم گرفته
ببين ماه هم امشب  دلش گرفته

دويدي تا رسي بر سر دار
دگر راهي نمانده از بر اين  اه

مگر ديوانه تر از من توبودي!
شكستي  اشكهايت را   چه سودي

نديدي  ، روزگار  با  ما چه ها كرد
چه كس درد  تو را اما  دوا كرد!

برو از ديدگانم  دورتر شو
دو چشمت كور، اما كورتر شو

كه دلگيرم امشب  از  مردمانم
نمي خواهم ببينم   يك  پلكانم

براي اين دم و بازدم نفس نيست
از بر مهربانان  دستي ست

به ديوار و به دفتر و به ساعت
خودت را   مي نويسي  طبق عادت

برو اي آيينه دادي فريبم
دگر  بعد از اين با تو غريبم

تو مي بيني كه امشب سر نگونم
سزاواري تو را صد تكه  گردانم ، بكوبم

تو بايد بشكني تا من نبينم
كه امشب در غمي مبهم اسيرم

(نميدونم چرا امشب يكي از دوستانم خيلي غمگين بود اميدوارم مشكلش حل بشه تقديم به او)

آه از دلي كه لاف محبت  زند ،ولي

اين دل به هر سويي نمي رود

بي دغدغه حرف محبت مي زنند

بي شرمها  پس چرا از رو نمي روند؟

پرپر اگر شدم از آهنگ سرد باد

                   اما به سنگ خشم که چاقو نمی رود

در مسلک حقايق بی احتمال عشق

                  کار از دعا و حيله و جادو نمی رود

صياد ِ شير می طلبد ، حرف آخرم

                 روباهی و به معرکه ترسو نمی رود

نميشه اینجا گل بي خار  بگیرم

می خواهم از دنیا پروانه زيبا بگیرم

می خواهم امشب برگ برگ هستی ام را

از شاخه های این شب نارس بگیرم

من آمدم تا حجم اقیانوس را از

جغرافیای شانه ی اطلس بگیرم

کولی شدم تا مثل تقدیر ستاره

آیینه را از هر کس و ناکس بگیرم

  نمي خواهم  آنچه خواهم  و نخواهم 

هم  گفته، هم  نا گفته ام را پس بگیرم

کر نیستند ؟این مردمان اما چگونه

حرف خود را با كران از سر بگيرم

ای تلخ شیرین شوخ تند ای مرگ،بگذار

کام خود از آن خنده های گس بگیرم

ماه اگـر در شبکلاه زر زری زیبـاتر است

مـاه  منم در روسری يا بي آن هم  زیبـاتر م

گـر چه زیبا می زند  پیدا شدن بر مـوی او

گـم شدن در آن شب نیلوفری زیبـا تر است

عـشــق را در گـنـــجه ً سبز قـدیـمی دیده ام

چشـمش از نار و ترنج کودری زیباتر است

"همـدلــی از همـزبانی خوشتر" اما اینکه من

با زبـان از همدلان دل می برم زیباتر است

مــادرم می گفت دختـــر هـای باغ لشــکری

مثل حوری هر یک از آن دیگری زیباتر است

سینـه ریز ســکه کوب دختــرانش در غروب

از قـران آفتــاب و مـشـــتری  زیبــاتر اسـت

من به او می گفتم  اما - خوب یا بد- گـل پری

گل پری از هر چـه حوری وپری زیباتر است

بلــولای دخــتران مثل گــل  بــــر روســریش

از سـکوت این شب کــاکـل زری زیباتر است

خورشید را قصه ی دیو و پری هات

شاهی؟ گدایی؟ مرشدی؟ پیری؟ چه هستی؟

دل بسته ام عمری است بر پیغمبری هات

امشب عمو زنجیر باف قصه ام را

آورده ام در حلقه ی پا منبری هات

نذر مرا با کاسه ای گندم ادا کن

تا پر بگیرم در حریم پاپری هات

امروز یادم کن که فردا دیگر از من

گردی نخواهد خاست با یادآوری هات

مرد از جاذبه در بهت خيابان افتاد

سيبها ريخت كه از مرد نماند چيزي

جوي پرشد كه دو سر عايله در آن افتاد

بعد از آن كوچه نديدش به گمانم آن مرد

يك دو ماهي به همين جرم به زندان افتاد

يا نه مثل همه ي مردم شيدا شايد

گذرش بر حرم  شاه شهيدان افتاد

گره مشكل او دست خدا باز نشد

كار او باز به يك مشت مسلمان افتاد

او كه عاشق تر از آن بود كه دانا باشد

سر و كارش به همين مردم نادان افتاد

غم نان ، كاش بداني غم نان يعني چه

يعني آدم به تب گندم از ايمان افتاد

آدم آن روز كه دستش به دهانش نرسيد

از خدا دست كشيد و پي شيطان افتاد

***

 و شب بعد زمين مرده ي او را بلعيد

جسدش در حرم  شاه شهيدان افتاد

گله آرام ميان شب عريان خوابيد

زخم چون گرگ به جان ني چوپان افتاد:

لا لالا برگ گلم! شاخه ي بيدم لالا

يوسفم دست كدوم گرگ بيابان افتاد

برف چون حوله اي آرام وسبكبال و سپيد

گرم روي تن عريان زمستان افتاد

برف باريد كه از مرد نماند چيزي

شاعري باز پي قافيه ي نان افتاد